000			02872nam a22003017a 4500
003			GR-MnPuL
005			20230327072602.0
007			ta
008			230315s2010 gr| |||g |||| 000 f gre d
020			_a978-960-691-978-7
040			_aGR-MnPuL _bgre _eRDA _dGR-MnPuL
041	0		_agre
044			_agr
082	0	4	_223η έκδοση _a889.3
100	1		_aΜπέσιου, Άρια _4aut _91539
245	1	0	_aΟκτώ ψυχές που δεν έφυγαν / _cΆρια Μπέσιου.
260			_aΑθήνα : _bΜοντέρνοι Καιροί, _c2010.
300			_a183 σελίδες ; _c21 εκατοστά.
336			_atext
337			_aunmediated
338			_avolume
520			_aΤα βράδια ερχόταν στο πλευρό της. Την κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του και της ψιθύριζε πως όλα θα πήγαιναν καλά. «Σε λίγο καιρό θα είμαστε μαζί. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι να γίνεις καλά», της έλεγε συγκρατώντας με κόπο τα αναφιλητά του. Ήξερε πως το σφάλμα ήταν δικό του και δε θα συγχωρούσε ποτέ τον εαυτό του για τη στιγμιαία απροσεξία που παραλίγο να κοστίσει την ίδια της τη ζωή. Τα λόγια του γίνονταν σταγόνες παρηγοριάς που έθρεφαν τις ανοιχτές πληγές της. Κατρακυλούσαν στ’ αυλάκια του κορμιού της και πότιζαν την καρδιά της με δύναμη και παρηγοριά· τη μάθαιναν να ονειρεύεται ξανά. Εκείνη ρουφούσε αχόρταγα τα χάδια και τις υποσχέσεις του και ζωγράφιζε το μέλλον με τα πιο όμορφα χρώματα. Και όταν έφτασε πια η ώρα του αποχαιρετισμού, η Στέλλα ήξερε πως η ζωή αλλάζει, μα δε χάνεται. Η ελπίδα σβήνει, μα δεν πεθαίνει. Οι ψυχές περιπλανιούνται, μα δε φεύγουν. Στέκονται πάντα πλάι μας, γύρω μας, μέσα μας και μας μιλούν για τον έρωτα, τη φιλία, το πάθος, για όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα μυστικά που κάποιες φορές μας κάνουν να πονάμε.
521			_aΕνήλικες γενικού περιεχομένου
650		7	_aΝεοελληνική πεζογραφία _vΜυθιστόρημα _921
650		7	_aΝεοελληνική πεζογραφία _vΑφήγημα _9499
942			_cBK
999			_c751 _d751