000			03135nam a22003257a 4500
003			GR-MnPuL
005			20230315100148.0
007			ta
008			230221s1997 gr|||||gr|||| 000 fbgre d
020			_a978-960-03-1803-6
020			_a960-03-1803-4
040			_aGR-MnPuL _bgre _dGR-MnPuL _eRDA
041	0		_agre
044			_agr
082	0	4	_223η έκδοση _a889.3
100	1		_aΓερμανός, Φρέντυ _d1934-1999 _4aut _9494
245	1	0	_aΤερέζα : _bΙστορικό μυθιστόρημα / _cΦρέντυ Γερμανός.
260			_aΑθήνα : _bΕκδόσεις Καστανιώτη, _c©1997.
300			_a234, [5] σελίδες ; _c25 εκατοστά.
336			_atext
337			_aunmediated
338			_avolume
520			_a«Αν με ρωτούσε κάποτε ο Θεός τι έκανα κάτω στη γη, θα του απαντούσα: Τόλμησα». Έτσι λακωνικά φαντάζομαι ότι θα έδινε η Τερέζα Δαμαλά στον Ύψιστο την αυτοβιογραφία της – μιας και δεν ήθελε να μιλά για τις ευρωπαϊκές αμαρτίες της, που θα την έφερναν, πάντως, κάποια στιγμή στο κατώφλι της αγιότητας: «Τόλμησα». Είχε ξεκινήσει τη ζωή της σαν ξεριζωμένο αγριολούλουδο της ανατολικής Θράκης, για να παντρευτεί το 1916 στην Αθήνα, να εξοριστεί το 1917 στην Κορσική και να παρατήσει τον άντρα της, το 1918, στο Μιλάνο. Ήταν η πρώτη φορά που τολμούσε. Στα επόμενα πέντε χρόνια η Τερέζα θα γνώριζε τον Πικάσσο, τον Ίωνα Δραγούμη, τον ντ' Αννούντσιο, τον Κοκτώ, τον Βενιζέλο, τον Μουσσολίνι, τον Κεμάλ – και βέβαια τον Έρνεστ Χέμινγουαιη. Αν ήταν πιο φλύαρη, θα μπορούσε να προσθέσει στη βιογραφία της: «Γνώρισα τους πιο σημαντικούς άντρες του καιρού μου. Και κοιμήθηκα με μερικούς από αυτούς». «Είμαστε οι τελευταίοι εραστές του Βυζαντίου!» λένε ότι της είπε κάποια στιγμή ο Χέμινγουαιη στην Πόλη. Κι από την άποψη αυτή θα πρέπει να δεχτούμε ότι το Βυζάντιο ήταν τελικά πολύ τυχερό – έστω και πέντε αιώνες μετά την Άλωση... _uhttps://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=13874
521			_aΕνήλικες γενικού περιεχομένου
600	1	7	_aΜακρή, Τερέζα, _d1797-1875. _9500
650		7	_aΝεοελληνική πεζογραφία _vΜυθιστόρημα _921
650		7	_aΙστορικό μυθιστόρημα _9290
942			_cBK
999			_c27 _d27