Η αγάπη πάει σχολείο. Παίρνει τα παιδιά απ’ το χέρι και τους μαθαίνει τον έρωτα. Αυτά με τη σειρά τους μας παρασέρνουν να ζήσουμε μαζί τους πολλά απρόοπτα, πότε εύθυμα, πότε σοβαρά. Και στο τέλος τ’ άπραγα παιδιά μάς μαθαίνουν ν’ αγαπάμε. Εποχή 1930. Δυο παιδιά, μαζί με τα ρήματα και τα κλάσματα, μαθαίνουν και την αλφαβήτα της αγάπης. Μέσα σε εύθυμες και σοβαρές καταστάσεις πλέκεται ένα παιδικό ειδύλλιο. Τα παιδιά πάντα είχαν συναισθηματικές ανησυχίες, άλλο που οι μεγάλοι δε θέλουν να τους το αναγνωρίσουν. Εκείνο τον καιρό οι μπρατσέρες αρμενίζανε ακόμα στα πέλαγα. Οι σαλτιμπάγκοι περιόδευαν στα χωριά. Υπήρχαν σχολεία με εκατό παιδιά κι ένα δάσκαλο. Το ξύλο ήταν τότε παραδείσιο αγαθό. Οι τσαρλατάνοι συναγωνίζονταν τους γιατρούς. Οι δεισιδαιμονίες έσπερναν το φόβο. Μεγάλοι και μικροί διάβαζαν ιπποτικά μυθιστορήματα. Αλλά και λαϊκοί ζωγράφοι ζωγράφιζαν στους τοίχους των καφενείων. Αυτά στο φόντο. Στο προσκήνιο ο αυθόρμητος και δροσερός κόσμος των παιδιών. Οι μεγάλοι με τις παρωπίδες τους. Ένα δημοτικό σχολείο του παράλογου. Ένα ποίημα με μια καρδιά από κάτω. Αφήγημα που το διαπερνά η ανάλαφρη ευωδιά μιας δειλής παιδικής αγάπης.

Νεολαία