Λίγες λέξεις έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο άσχημα στην πολιτική, όσο η λέξη "αυθορμητισμός". Η τελευταία χρησιμοποιείται συχνά για να υποδηλώσει κάτι που φαίνεται να συμβαίνει δίχως φανερή αιτία, δίχως ν' αποτελεί κατάφωρα το αποτέλεσμα προηγούμενης προετοιμασίας. Με την έννοια "ενός αποτελέσματος δίχως μια αίτια", δεν υπάρχει ίσως τίποτα τέτοιο σαν τον "αυθορμητισμό", είτε στη ζωή είτε στην πολιτική. Η ανθρώπινη συμπεριφορά επηρεάζεται πάντοτε απ' την προηγούμενη εμπειρία. Αν ένα άτομο δε ξέρει συνειδητά γιατί ενεργεί μ' ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αιτίες πίσω απ' ότι κάνει. Το μόνο που σημαίνει είναι ότι οι αίτιες του διαφεύγουν.
Ο Μάρραιη Μπούκτσιν δε χρησιμοποιεί τη λέξη αυθορμητισμός μ' αυτόν το χυδαίο κι απερίσκεπτο τρόπο. Είναι σημαντικό να τονίσουμε αυτό το βασικό σημείο σ' αυτή τη σύντομη εισαγωγή στο δοκίμιό του (που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό "Απελευθέρωση", στις αρχές του 1972). Με τα ίδια τα λόγια του Μπούκτσιν "Ο αυθορμητισμός δεν μια απλή παρόρμηση" .... Δε συνεπάγεται μια "ανεπιτήδευτη συμπεριφορά κι αίσθημα". Ο αυθορμητισμός αποτελεί συμπεριφορά, αίσθημα και σκέψη, που είναι ελεύθερες από εξωτερικούς εξαναγκασμούς, από επιβεβλημένους περιορισμούς... Δεν είναι μια ανεξέλεγκτη αναθυμίαση πάθους και δράσης. Στο μέτρο που το άτομο απαλλάσσεται απ' τα δεσμά της κυριαρχίας, που έχουν καταπνίξει την αυτενέργειά του, ενεργεί, αισθάνεται και σκέπτεται αυθόρμητα".
Ο Μπούκτσιν χρησιμοποιεί εδώ τη λέξη "αυθορμητισμός", όπως εμείς θα χρησιμοποιούσαμε τη λέξη "αυτονομία".
Αυτόνομος σημαίνει στην κυριολεξίαν "κάποιος που δημιουργεί τους δικούς του νόμους" κι ο οποίος επομένως, σα συνέπεια, ενεργεί για λογαριασμό των δικών του συμφερόντων. [...]

Ενήλικες και νέοι ειδικού περιεχομένου.