Στα 1967 έδειξα σ’ ένα βιβλίο, την "Κοινωνία του Θεάματος", αυτό που το σύγχρονο θέαμα ήταν ήδη ουσιαστικά: το απολυταρχικό βασίλειο της εμπορευματικής οικονομίας που έχει φθάσει σ’ ένα καθεστώς ανεύθυνης κυριαρχίας, και το σύνολο των νέων τεχνικών διακυβέρνησης που συνοδεύουν αυτό το βασίλειο. Οι ταραχές του 1968, που επεκτάθηκαν σε διάφορες χώρες στη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν, μη έχοντας εξασθενίσει σε κανένα σημείο την υφισταμένη οργάνωση της κοινωνίας, απ’ την οποία πηγάζει αυθόρμητα το θέαμα, επέτρεψαν έτσι στο τελευταίο να εξακολουθήσει παντού να ενισχύεται, δηλαδή να εξαπλώνεται μέχρι τα άκρα απ’ όλες τις μεριές και ταυτόχρονα ν’ αυξάνει την πυκνότητά του στο κέντρο. Διδάχτηκε μάλιστα καινούριες αμυντικές μεθόδους, όπως συμβαίνει συνήθως με τις εξουσίες που δέχονται επίθεση.

Ενήλικες ειδικού περιεχομένου.