"Ψιχαλίζει":
Απ' τα χαράματα ψιχαλίζει. Μια σιωπηλή, αραιή ψιχάλα. Δεν ακούγεται. Τα μανταλάκια μόνα, πιασμένα στο σκοινί της πλύσης, έξω στην ταράτσα, μαυρίζουν, μαυρίζουν, σα λιγνά, μαδημένα πουλιά, κι έχουν μέσα τους ένα μικρό τραγούδι που δεν το 'χουν πει, μα εγώ το ακούω. Ξέρω πως πέρα, στον Περισσό, στα δέντρα της Καθαρής Δευτέρας και στα τηλεγραφικά σύρματα, λιώνουν οι χαρταϊτοί, μαδάνε οι ουρές τους, κρέμονται οι βρεγμένοι σπάγκοι χαλαροί, κι οι καλαμένιοι σκελετοί τους θαρρείς πως είναι μεγάλες ψόφιες ακίνδυνες αράχνες κρεμασμένες έξω απ' το χρόνο αλλά μέσα σε μια δική τους μουσική. Γι' αυτό μου αρέσει το λευκό σταχτί σταθμευμένο στα σπίτια, στον αέρα, στα κάγκελα. Αν όμως αυτή η αθόρυβη ψιχάλα, που ραντίζει τα κίτρινα γραμματοκιβώτια της οδού Παπαναστασίου και του σταθμού Αγίου Νικολάου, περάσει μέσα στο κουτί και μουσκέψει τις επιστολές και σβήσει στους φακέλους το όνομα του αποστολέα και προπάντων του παραλήπτη, και αν περάσει και μέσα απ' τους φακέλους και μου σβήσει τη λέξη "ραχάτι" που τόσο όμορφα την είχα τοποθετήσει ανάμεσα σε άλλες λέξεις ώστε να υποβάλλεται καθαρά η έννοια της ευγενικής αμερόληπτης απάθειας ενός ανθρώπου βαθιά στοχαστικού, σχεδόν ποιητή, που την προηγούμενη νύχτα είχε δει στον ύπνο του εκείνο το μεγάλο Εργαστήριο Εσωρούχων με τις πολλές ραπτομηχανές όπου ετοίμαζαν αθλητικά φανελάκια ελεφάντων, κιλότες ιπποποτάμων, μια τεράστια νυχτικιά φάλαινας, κι όταν βγήκε απ' το νερό στη βραχώδη ακτή του Δέλτα είχε κολλήσει η νυχτικιά στο κορμί της και φαίνονταν πελώρια τα βυζιά της, να θηλάσουν είκοσι φώκιες στο καθένα.

Ενήλικες γενικού περιεχομένου