Τοπική εικόνα εξωφύλλου
Τοπική εικόνα εξωφύλλου
Κανονική προβολή Προβολή MARC Προβολή ISBD

Πως πάνε τα πράγματα : Διηγήματα / Θάνος Κάππας.

Κατά: Τύπος υλικού: ΚείμενοΓλώσσα: Ελληνική γλώσσα Σειρά: Σύγχρονη Ελληνική Πεζογραφία / Βιβλιοπωλείον της "Εστίας" Ι. Δ. Κολλάρου & ΣΙΑΣ Α.Ε ; 251Λεπτομέρειες δημοσίευσης: Αθήνα : Βιβλιοπωλείον της "Εστίας" Ι. Δ. Κολλάρου & ΣΙΑΣ Α.Ε., 2020.Περιγραφή: 128 σελίδες ; 21 εκατοστάΤύπος περιεχομένου:
  • text
Τύπος υλικού:
  • unmediated
Τύπος φορέα:
  • volume
ISBN:
  • 978-960-05-1784-2
Θέμα(τα): Ταξινόμηση DDC:
  • 23η έκδοση 889.3
Περιεχόμενα:
Πώς πάνε τα πράγματα --Λένικα -- Το παιδί που στέκεται εκεί -- Οριγκάμι -- Ο μεγάλος ουρανός -- Τα δώρα των ανθρώπων -- Η δική μου μέρα -- Σημειώσεις -- Πρώτες δημοσιεύσεις - Ευχαριστίες.
Περίληψη: "Δείχνει συγκεντρωμένη σ' αυτό που κάνει: κόβει μικρά κομμάτια ψωμιού, τα πιέζει μαλακά στα δάχτυλά της, τοποθετεί τους σβώλους της σε ευθείες - μια ιεροτελεστία που διαρκεί όσην ώρα μιλάμε. Έχουμε χαθεί, λέει ξαφνικά και σηκώνω το βλέμμα να την κοιτάξω, ο ήλιος πίσω της με στραβώνει. Δεν έχω δύναμη να απαντήσω, χαράζω κι εγώ τελετουργικά τη χαρτοπετσέτα μου με την ανάποδη του μαχαιριού ώστε να μπορεί να διπλώσει στα δύο, στα τέσσερα κι ύστερα στα οχτώ. Είναι μια λύπη χωρίς ένταση αυτή που μας έχει καταλάβει, μια μικρή δυστυχία του μεσημεριού που απλώνεται στα άδεια πιάτα, στα ποτήρια, στο τραπεζομάντηλο. Βρισκόμαστε σε μια τυχαία ταβέρνα στην άκρη του λιμανιού, μ' αυτό το άχαρο μωσαϊκό, πίνω λίγο ακόμα κρασί και κοιτάζω τα χείλη της που σχηματίζουν μια έκφραση πικρίας - μοιάζει να λένε "τι κρίμα". Ακόμα κι έτσι, πικρά, μαζεμένα, στυφά, μου φαίνονται όμορφα τα χείλη της. Θυμάσαι όταν μετακομίζαμε από το σπίτι της Βάρνης; της λέω κάπως αργά, διατακτικά, είχαν μουσκέψει τα χαρτόκουτα από τη βροχή, διαλέξαμε τη χειρότερη μέρα, δεν μου φαινόταν καλός οιωνός· τα παιδιά της μεταφορικής μπαινόβγαιναν παντού, στον καθρέφτη του μπάνιου είχε μείνει η φωτογραφία μας στη βάρκα, αυτή που μας τράβηξε ο Άγγελος, την άφηνα επίτηδες εκεί, ήθελα κάποιος να την προσέξει, κάποιος να σκεφτεί πως υπήρξαμε μαζί, ευτυχισμένοι". Πρόσωπα ευάλωτα και ασταθή, μετέωρα, γυναίκες και άντρες παρόμοια διαψευσμένοι, εγκλωβισμένοι στην πνιγηρή καθημερινότητα. Στο περίπλοκο, διαρκώς ηλεκτρισμένο πεδίο των σχέσεων, η αγάπη μεταμφιέζεται στο αντίθετό της. Απελπισία και ασφυξία, καθήλωση και έλλειψη αντίδρασης, αλλά και τρυφερότητα, κατανόηση, συγχώρεση της ανθρώπινης ανεπάρκειας. Ομόκεντρα διηγήματα, σε ορίζοντα καλοκαιρινό, για τον τρόπο των ανθρώπων, για την αμηχανία ή την αδυναμία τους να απαντήσουν πειστικά στην ερώτηση "πώς πάνε τα πράγματα"
Βαθμολόγηση
    Μέση βαθμολογία: 0.0 (0 ψήφοι)
Αντίτυπα
Εικόνα εξωφύλλου Τύπος τεκμηρίου Τρέχουσα βιβλιοθήκη Οικεία βιβλιοθήκη Συλλογή Τοποθεσία στο ράφι Ταξιθετικός αριθμός Προσδιοριμένα υλικά Πληρ. τόμου URL Αριθμός αντιτύπου Κατάσταση Σημειώσεις Ημερομηνία λήξης Γραμμοκώδικας Κρατήσεις τεκμηρίου Σειρά προτεραιότητας κράτησης τεκμηρίου Κρατήσεις μαθημάτων
Βιβλία Δημοτική Βιβλιοθήκη Μάνδρας 889.3 ΚΑΠ (Περιήγηση στο ράφι(Άνοιγμα παρακάτω)) 1 Στο Ράφι Δωρεά 10000002912

Πώς πάνε τα πράγματα --Λένικα -- Το παιδί που στέκεται εκεί -- Οριγκάμι -- Ο μεγάλος ουρανός -- Τα δώρα των ανθρώπων -- Η δική μου μέρα -- Σημειώσεις -- Πρώτες δημοσιεύσεις - Ευχαριστίες.

"Δείχνει συγκεντρωμένη σ' αυτό που κάνει: κόβει μικρά κομμάτια ψωμιού, τα πιέζει μαλακά στα δάχτυλά της, τοποθετεί τους σβώλους της σε ευθείες - μια ιεροτελεστία που διαρκεί όσην ώρα μιλάμε. Έχουμε χαθεί, λέει ξαφνικά και σηκώνω το βλέμμα να την κοιτάξω, ο ήλιος πίσω της με στραβώνει. Δεν έχω δύναμη να απαντήσω, χαράζω κι εγώ τελετουργικά τη χαρτοπετσέτα μου με την ανάποδη του μαχαιριού ώστε να μπορεί να διπλώσει στα δύο, στα τέσσερα κι ύστερα στα οχτώ. Είναι μια λύπη χωρίς ένταση αυτή που μας έχει καταλάβει, μια μικρή δυστυχία του μεσημεριού που απλώνεται στα άδεια πιάτα, στα ποτήρια, στο τραπεζομάντηλο. Βρισκόμαστε σε μια τυχαία ταβέρνα στην άκρη του λιμανιού, μ' αυτό το άχαρο μωσαϊκό, πίνω λίγο ακόμα κρασί και κοιτάζω τα χείλη της που σχηματίζουν μια έκφραση πικρίας - μοιάζει να λένε "τι κρίμα". Ακόμα κι έτσι, πικρά, μαζεμένα, στυφά, μου φαίνονται όμορφα τα χείλη της. Θυμάσαι όταν μετακομίζαμε από το σπίτι της Βάρνης; της λέω κάπως αργά, διατακτικά, είχαν μουσκέψει τα χαρτόκουτα από τη βροχή, διαλέξαμε τη χειρότερη μέρα, δεν μου φαινόταν καλός οιωνός· τα παιδιά της μεταφορικής μπαινόβγαιναν παντού, στον καθρέφτη του μπάνιου είχε μείνει η φωτογραφία μας στη βάρκα, αυτή που μας τράβηξε ο Άγγελος, την άφηνα επίτηδες εκεί, ήθελα κάποιος να την προσέξει, κάποιος να σκεφτεί πως υπήρξαμε μαζί, ευτυχισμένοι".
Πρόσωπα ευάλωτα και ασταθή, μετέωρα, γυναίκες και άντρες παρόμοια διαψευσμένοι, εγκλωβισμένοι στην πνιγηρή καθημερινότητα. Στο περίπλοκο, διαρκώς ηλεκτρισμένο πεδίο των σχέσεων, η αγάπη μεταμφιέζεται στο αντίθετό της. Απελπισία και ασφυξία, καθήλωση και έλλειψη αντίδρασης, αλλά και τρυφερότητα, κατανόηση, συγχώρεση της ανθρώπινης ανεπάρκειας.
Ομόκεντρα διηγήματα, σε ορίζοντα καλοκαιρινό, για τον τρόπο των ανθρώπων, για την αμηχανία ή την αδυναμία τους να απαντήσουν πειστικά στην ερώτηση "πώς πάνε τα πράγματα"

Ενήλικες γενικού περιεχομένου

Κάντε κλικ σε μία εικόνα για να τη δείτε στον προβολέα εικόνων

Τοπική εικόνα εξωφύλλου
Powered by INTEROPTICS